*

Wśród Izraelitów był pewien asceta, który usłyszał, że niedaleko rośnie drzewo, któremu ludzie oddają cześć. Rozgniewało go to i, przez wzgląd na Boga i swą żarliwą wiarę, wziął siekierę i poszedł ściąć drzewo. Na jego drodze pojawił się Iblis pod postacią starca i zapytał: "Dokąd idziesz?"

Odparł: "Ściąć takie to a takie drzewo."

Iblis rzekł: "Lepiej idź się modlić, gdyż to jest twoje zajęcie. Co ci do tego drzewa?"

Wtedy asceta rzucił się na niego, powalił na ziemię i usiadł mu na piersi. Iblis rzekł: "Puść mnie, a dam ci dobrą radę."

Gdy asceta zszedł z niego, rzekł: "To zajęcie dla proroków, nie dla ciebie."

Asceta odparł: "Nie odstąpię od mojego zamiaru." Po czym ponownie rzucił się na Iblisa i powalił go na ziemię.

Wtedy ten po raz trzeci rzekł: "Jesteś derwiszem, ludźmi powinieneś się zajmować. To, co chcesz zrobić innym zostaw, a co dzień będę kładł ci pod poduszkę dwa dinary, abyś miał na swoje potrzeby i innym mógł dać."

Asceta pomyślał: "Jednego dinara będę przeznaczał na jałmużnę, a drugiego na swoje potrzeby. Lepsze to niż miałbym ściąć to drzewo. Do tego wszak mnie nie powołano, ani też prorokiem nie jestem."

Następnego dnia znalazł pod poduszką dwa dinary i wziął je. Na trzeci dzień jednak, gdy nie znalazł żadnych monet, chwycił siekierę i poszedł ściąć drzewo. Na jego drodze znów pojawił się Iblis i rzekł: "To nie twoje zajęcie, człowieku."

Asceta rzucił się na niego, lecz tym razem to Iblis powalił go na ziemię i usiadł mu na piersi. Ów zdziwił się i zapytał: "Co się stało, że wcześniej dwa razy cię pokonałem, a teraz tak łatwo uległem?"

Odparł: "Poprzednio dla Boga walczyłeś, a tym razem dla pieniędzy. Wtedy z powodu Boga dom opuściłeś, byłeś zły, że wypaczają Jego religię i dlatego Bóg dał ci siłę. Teraz zaś żądza tobą kierowała, gniew twój wzbudziły przyziemne rzeczy i za swym ego i jego pragnieniami przyszedłeś, dlatego Bóg odebrał ci siłę."

tłum. albert kwiatkowski

źródło: Chadża Abdullah Ansari, Tafsir-e adabi wa erfani-je qar'an-e madżid be farsi, t. I, red. Habibullah Amuzegar, Enteszarat-e Eqbal, Teheran 1383, s. 222-223.