7 (110)

Jeśli weźmiesz i połamiesz naszą harfę, Panie,
wiedz, że tysiące innych, gotowych tu mamy.

Kiedy Miłość szarpie naszych dusz struny,*
co to za strata, gdy harfę lub sornę* tracimy?

Gdyby wszystkie harfy świata i robaby* spłonęły
jest wiele innych, ukrytych harf, przyjacielu.

Muzyka i dźwięki unoszą się prosto do nieba,
chociaż wcale ich nie słyszy ucho głuchego.

Nawet gdyby wszystkie lampy świata pogasły,
mamy rozpaczać? Krzesiwo jest w rękach naszych.

Pieśni są niczym listki na powierzchni morza,
lecz perła nie wypłynie na powierzchnię wody.

Wdzięk tych listków od perły jednak pochodzi,
której słabe odbicie z głębin do nas przychodzi.

Pieśni to taka gałąź, która pragnie złączenia,
lecz gałąź bardzo różni się od swojego korzenia.

Zamknij więc usta, w sercu drzwi otwórz nowe
i przez te drzwi z duszami prowadź rozmowę.

tłum. albert kwiatkowski

Kiedy Miłość szarpie... - dosłownie: "Gdy wpadliśmy w szpony Miłości". Po persku słowo "szpony" (czang) zapisuje się i wymawia tak samo, jak słowo "harfa" (czang). Między słowami "szpony" i "harfa" zachodzi iham. Iham to figura często występująca w perskiej literaturze, która polega na umieszczeniu w jednym wersie tego samego słowa w różnym znaczeniu.
sorna - tradycyjny dęty instrument muzyczny, rodzaj trąbki.
robab - strunowy instrument muzyczny, rodzaj lutni. W perskiej literaturze klasycznej robab jest jednak instrumentem smyczkowym, podobnym do kamancze.