51 (1767)

Skąd możesz wiedzieć, jakimi jesteśmy ptakami*
i jakie pieśni wciąż cichym głosem śpiewamy?

Czy ktoś kiedyś zdołał ręką schwytać nas?
Raz jesteśmy skarbem, a czasem ruina z nas.*

To z naszego powodu niebo stale obraca się
i to dlatego my też, jak niebo, kręcimy się.*

W tym domu* wszyscy tylko gośćmi jesteśmy,
więc jak długo będziemy gościć tutaj jeszcze?

Jeśli to mówimy w łachmany żebracze odziani,
patrz na cechy nasze, gdyż jesteśmy królami.

Jeśli jutro będziemy królować w Egipcie całym,
mamy się smucić, gdy dziś w studni przebywamy?*

Póki mamy taką postać, dopóki tak wyglądamy,
nikogo nie zranimy i nas też nikt nie zrani.

Sto tysięcy razy tacy jesteśmy od tej chwili,
gdy w gości tutaj przybył Szamse Tabrizi.*

tłum. albert kwiatkowski

jesteśmy ptakami - chodzi tu o duszę, która w perskiej literaturze mistycznej przedstawiana jest bardzo często pod postacią ptaka.
Raz jesteśmy skarbem, a czasem ruina z nas - skarb i ruina, gdzie ten skarb można znależć to bardzo częsty motyw w perskiej literaturze. Skarb wskazuje tu na to, co duchowe, a ruina na to, co cielesne.
To z naszego powodu niebo stale obraca się... - sufi uważają, że powodem, dla którego powstał świat, była miłość. Bóg jest Ukrytym Skarbem, który pragnął być poznany. Powiedział: "Pragnąłem być poznany, dlatego stworzyłem świat", a do Mahometa rzekł: "Gdyby nie miłość do ciebie, nie stworzyłbym sfer nieba". Bóg manifestuje się w świecie (makrokosmosie) oraz w człowieku (mikrokosmosie). Człowiek jest jedyną istotą, która może znaleźć (poznać) Ukryty Skarb, a może to zrobić tylko przez miłość. Staje się zatem kochającym, Bóg jest Ukochanym, a między nimi jest miłość, która leży u podstaw wszystkiego. Każdy ruch w niej ma swoje źródło. Niebiosa zostały wprawione w ruch ze względu na tych, którzy potrafią kochać, a ci stają się częścią tego ruchu, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Gdzie indziej Rumi mówi: "Niebiosa obracają się ze względu na zakochanych, a koło kręci się z powodu miłości". Niebo (czarch, czyli "koło"), to wielkie koło, które obraca się bezustannie. Jest okrutne i niczym wielki młyn bezlitośnie miażdży wszystkich.
W tym domu - chodzi tu o ten świat.
Jeśli jutro będziemy królować w Egipcie całym... - nawiązanie do historii o proroku Józefie, ukochanym synu Jakuba, którego zazdrośni bracia wrzucili do studni. Wciągnęła go z niej karawana, która szła do Egiptu. Tam kupił go wielmoża i dobrze traktował, lecz jego żona chciała go uwieść. Gdy jej się to nie udało, oskarżyła Józefa przed mężem, a ten wtrącił go do więzienia. Tam Józef interpretował sny współwięźniów i o tej jego zdolności dowiedział się faraon. Sprowadził go do siebie, aby objaśnił też i jego sen o siedmiu chudych krowach, które zjadły siedem krów tłustych. Józef wytłumaczył, że Egipt czaka siedem ciężkich lat i poradził faraonowi, co ma zrobić, aby temu zapobiec. Dzięki jego radom, Egipt ustrzegł się klęski głodu. Faraon nagrodził go za to i powierzył zarząd nad spichrzami Egiptu. Studnia symbolizuje tu ten świat (lub/i) ciało, Józef duszę, a Egipt to symbol tamtego świata.
Szamse Tabrizi - wędrowny derwisz, z którym spotkanie wywarło ogromny wpływ na Rumiego i zmieniło całe jego dotychczasowe życie.