Dżalaloddin Rumi urodził się na początku XIII wieku w Balchu, na ziemiach obecnego Afganistanu,
jednak większość życia spędził w Azji Mniejszej (Rumie).
Był uczonym, filozofem i teologiem, lecz to wszystko
zmieniło się z chwilą, gdy poznał Szamsoddina z Tabrizu - wędrownego derwisza. To spotkanie sprawiło, że uczony stał
się jednym z największych mistyków i poetów Wschodu. Rumi znany jest na Zachodzie przede wszystkim jako założyciel
bractwa wirujących derwiszy oraz autor olbrzymiego, pisanego wierszem traktatu o sprawach ducha
(Masnawi-je ma'anawi) i równie wielkiego zbioru mistyczno - miłosnych wierszy poświęconych Szamsoddinowi
(Słońcu z Tabrizu). Fihi ma fihi zaś to zbiór jego wykładów, które zostały spisane przez jego uczniów.
Znana opowieść głosi, że jego ojciec, uciekając przed najazdem Mongołów, zatrzymał się w Niszapurze, gdzie wraz z małym Dżalaloddinem odwiedził Faridoddina Attara. Ponoć stary szejch pobłogosławił wtedy chłopca i przepowiedział mu jego wielkość.
